سپاس خدای آفرينندهء چشمانت را، که می داند چقدر به نوشداروی نوازش نگاهت محتاجم ...
پروردگاری که می داند گاهی صبوری چقدر سخت می شود....
ای کاش، زودتر از اینکه طاقت از کف بدهم،  به دادم برسد ! 

شاید بشه گفت جدایی, حسرت دل آدمهاست

درد عشق, غم غربته, این چیزیه که دل آدمهارو می سوزونه 

بر خلاف همه که می گن عشق:

دوست داشتن,رسیدن,وصل شدن و... است

من می گم عشق:

نفرت,دورشدن,بریدنه

حتماً می گی چرا؟

نفرت چون بعداینکه عشق رو می فهمی از خودت متنفر می شی

که چرا دیر فهمیدی

نرسیدن به خاطر اینکه عشق یه راهیه که هرچی می ری نمی رسی

یعنی پایانی نداره و بی نهایته

بریدن واسه اینکه اگه کسی بخواد عشق رو بفهمه باید از خودش ببره

ولی بدون عشق نفس کشیدن هم دشواره

مرا ميخواستي ، تا از دل من
برانگيزي نواي بينوائي
به افسون ها ، دهي هر دم فريبم
به دل سختي كني برمن خدائي

مرا مي خواستي ، تا در غزلها
ترا زيباتر از مهتاب گويم
تنت را درميان چشمه ي نور
شبانگاهان مهتابي بشويم

مرا ميخواستي تا پيش مردم
ترا الهام بخش خويش خوانم
به بال نغمه هاي آسماني
به بام آسمانهايت نشانم

مرا ميخواستي تا از سرناز
ببيني پيش پايت زاريم را
بخواني هر زمان در دفتر من
غم شب تا سحر بيداريم را

مرا ميخواستي اما چه حاصل
برايت هرچه كردم بازكم بود
مرا روزي رها كردي
در اين شهر كه اين يك قطره دل ، درياي غم بود

ترا ميخواستم تا در جواني
نميرم از غم بي همزباني
غم بي همزباني سوخت جانم
چه ميخواهم دگر زين زندگاني ؟