اشکم ولی به پای عزيزان چکيده ام
خارم ولی به سايه گل آرميده ام
 
با رنگ و بوی تو ای نو بهار عشق
هم چون بنفشه سر به گريبان کشيده ام
 
چون خاک در هوای تو از پا فتاده ام
چون اشک در قفای تو با سر دويده ام
 
من جلوه شباب نديدهم  به  عمر خويش
از ديگران حديث  جوانی شنيدام
 
از جام عافيت  می  ناب  نخورده ام
وز  شاخ آرزو گل عيشی نچيده ام
 
موی سپيد را  فلک  رايگان نداد
اين رشته را به نقد جواني خريده ام
 
ای سرو پای بسته به آزادگی مناز
آزاده منم که از همه عالم بريده ام
 
گر می گريزم از مردمان رهی                   عيبم مکن که آهوی مردم نديده ام