دل از سنگ بايد كه از درد عشق

 كه جز غم در اين چنگ آهنگ نيست
 
به لب جز سرود اميدم نبود
 مرا بانگ چنگ خاموش كرد
چنان دل به آهنگ او خو گرفت
كه آهنگ خود را فراموش كرد!
 
نميدانم اين چنگي سرنوشت
چه ميخواهد از جان فرسوده ام؟
كجا مي كشانندم اين نغمه ها؟
كه يك دم نخواهند آسوده ام
 
دل از اين جهان بر گرفتم دريغ
هنوزم به جان آتش عشق اوست
در اين واپسين لحظه زندگي
هنوزم در اين سينه يك آرزوست
 
دلم كرده امشب هواي شراب
شرابي كه از جان بر آرد خروش
شرابي كه در آن بينم رقص مرگ
شرابي كه هرگز نيابم به هوش
 
مگر وار هم از غم عشق او
مگر نشنوم بانگ اين چنگ را
همه زندگي نغمه ماتم است
نمي خواهم اين ناخوش آهنگ را
 
"فريدون مشيري"   

  همیشه لبخند بزنین و شاد زندگی کنید

  دوستون دارم

     تا بعد

بارها از جلوی من رد میشود

هر بار مشتی بر من میکوبد

هر بار صدایم در نمی آید

همیشه سکوت میکنم

تا خود را اینگونه خالی کند ...

هر روز نظاره گر تنهایی او هستم

گاهی خود را حبس میکند

گاهی دیوانه وار میخندد

گاهی مجنون وار گریه میکند

گویی غم عالم بر دلش نشسته ...

شاید دلتنگ کسی است

شاید غصه دار عزیزی است

شاید روزگار بر وفق مرادش نیست

شاید هم همزبانی ندارد

چون همیشه با خود سخن میگوید ...

نسبت به او احساس ترحم میکنم

من بی تفاوت نیستم نسبت به او

با اینکه اکثر اوقات با او هستم

ولی او مرا نادیده میگیرد

با این حال دلم برایش میسوزد ...

میخواهم کاری کنم برایش

میخواهم او را در آغوش گیرم

میخواهم رویش را ببوسم و دلداریش دهم

میخواهم همدمش شوم

اما او مرا زندانبان خود میداند ...

آخر من دیوار اتاق او هستم !!