من فردا فهمیدم که فردا را امیدی نیست....
و همین آغاز زیباست
و پایان ها را هیچ گاه امیدی نیست.
که تو به سر آغاز پاک و خالص بودن میرسی
و من به جاده ی عشق ورزیدن به تو.
من هرگز از تو نمیخواهم که با من به انتهای جاده برسی،
تنها،
آرزویم این است که در این جاده عشق را لمس کنی و محبت پاک و ناب را.
پس بیا آغاز کنیم راهی را که پایانی ندارد،
بیا به امروز بیاندیشیم فردا را امیدی نیست....

بايد تورو پيدا كنم شايد هنوزم دير نيست

تو ساده دل كندي ولي تفدير بي تقصير نيست

با اينكه بيتاب مني بازم من و خط ميزني

بايد تورو پيدا كنم تو با خودت هم دشمني

كي با يه جمله مثل من ميتونه آرومت كنه

اون لحظه هاي آخر از. رفتن پشيمونت كنه

دلگيرم از اين شهر سرد. اين كوچه هاي بي عبور

وقتي به من فكر ميكني حس ميكنم از راه دور

آخر يه شب اين گريه ها سوي چشام و ميبره

عطرت داره از پيرهني كه جا گذاشتي ميپره

بايد تورو پيدا كنم هر روز تنها تر نشي

راضي به با من بودنت حتي از اين كمتر نشي

پيدات كنم حتي اگه پروازم و پرپر كني

محكم بگيرم دستت و احساسم و باور كني

بايد تورو پيدا كنم شايد هنوزم دير نيست

تو ساده دل كندي ولي تفدير بي تقصير نيست